Kindervakantiekampen deel 2; hoe het werkte

De blije gezichtjes en de hoopvolle anticipatie op weer zo'n fijne vossenjacht in een naburig dorp. (Foto: Ossenzijl 1986)

Na de bevestigingsbrief van de SMS kwam de communicatie op gang voor de voorbespreking; gewoonlijk bij de coordinator van het kamp thuis. Dat was wel een aardig spannend moment; wie is het meest aan het woord? Wordt er een beetje gelachen? Is het enorm zakelijk en staan we na een uurtje weer buiten of blijven we hangen en doen we nog een biertje?
Uiteindelijk moest deze bijeenkomst een "leidingakkoord" opleveren. Meer een soort intentieverklaring en checklist dat we heus alles hadden besproken en de we de kinderen konsekwent zouden benaderen en wie de butagasflessen en de financiën zou doen.

De aankomst was altijd wel een dingetje. Heel soms was je het eerste kamp van het seizoen en kon je de dag ervóór arriveren en installeren (biertjes drinken), maar in de regel werd je soort van ontvangen door de voorgaande ploeg.
Een vermoeid en afstandelijk stel adolescenten die aan de koffie zitten terwijl er één nog een bezem door de kampkeuken haalt. De sfeer is een tikje kribbig; we betreden de ruimte die hun domein was de afgelopen week en als vanzelf stralen wij uit dat ze maar zo snel mogelijk moeten wegwezen. We hebben een kamp te leiden hier.

"Kampkeuken" Austerlitz 1987. 

Er werden wat dingen gecheckt en klaargezet en varieren van een uur te vroeg tot een half uur te laat arriveren de (toch wel vaak) Volvo's en is er een explosie van weekendtassen en hyperactieve kinderen die zo snel mogelijk vriendjes en vriendinnetjes maken terwijl de ouders kennis maken met de frisse en attente leidingploeg. Als de laatste stationcar wegrijdt is het echt zover; de kennismakingsspellen kunnen beginnen, de eerste maaltijden worden voorbereid. Met een beetje mazzel zijn na de eerste avond de batterijen van de zaklampen al leeg.

En vervolgens dan het rare ritme van lang opblijven, de biertjes, volgende dag weer vroeg op, speurtochten, knutselwerk, kanotochten, voddenraapspel, tafels dekken....

Kampschrift Noordwijk 1984

Hiernaast een 'kijkje in de keuken'; notulen van de dagevaluatie en voorbespreking van de volgende dag uit het Noordwijk-kamp van 1984. Twee details zijn me bijgebleven; voor de 'goudbruine pannekoeken' bestelde Harry een kilo gesneden spek, wat een onvergetelijke blik opleverde van de medewerkster van de slagerij-afdeling voordat ze een kwartier aan de slag ging met enorme blokken varkensvlees. Het bleek sowieso veel te veel; we hebben nog een week allerlei creatieve gerechten bedacht met gerookt spek. En het geplande kampvuur van 25 juli (rechts benedenaan; "Harry brandend") was in eerste instantie een indrukwekkend inferno waarbij het even leek of de hoge populieren ernaast gezellig mee zouden doen. Het spookverhaal van Loes "(taxi)" werd uiteindelijk verteld door Roel was (en is) te gruwelijk voor woorden.

Het was in zo'n week een simpel maar intensief leven; of je was aan het afwassen, liep als vrouw verkleed rond in Nunspeet (vossenjacht 1985), sloeg om bij het instappen van je kano (Noordwijk '84) of viel even in slaap toen een verhaal werd voorgelezen tijdens een regenpauze (Austerlitz '87). Om daarna weer iets met avondeten te doen, afwas, een avondspeurtocht, in de gaten houden dat de tandjes werden gepoetst en daarna dagnabespreking en vroeg of laat een biertje.

Het eind van de week werd vaak toch een wat brakke aangelegenheid. De bonte avond was lekker chaotisch geweest (als je pech had moest je als leiding iets 'blind' proeven en kreeg je een schep koffiedik met sambal, zout, peper en ui..) en de kinderen sliepen vroeg.
Je kend elkaar goed als leidingploeg, dus de dagnabespreking duurde een half uurtje en er viel weinig voor te bespreken; aan het eind van de ochtend werden de kids opgehaald. Resultaat; de biertjes kwamen wat eerder en gingen wat langer door.
Na het vertrek van de kinderen was de sfeer toch altijd wat gelaten en (niet onaangenaam) katerig. Het kamphuis moest schoon en fris, de cd-speler kon aan om de stilte te verdrijven en het dweil- en veegwerk kon beginnen.
Dit deuntje draaide volgens mij tijdens het schoonmaken van het kamphuis in Nunspeet in 1985 en is blijven plakken als ultiem vermoeid en passend  'the day after'-deuntje....

En vroeg of laat meldden zich een aantal irritante buitenstaanders die vervelend rondhingen aan de rand van je territorium als een stel aasgieren. De nieuwe leidingploeg was gearriveerd en stonden je weg te kijken. Stelletje eikels.

Het volgende (en laatste deel) is een soort eindopsomming van de kampen, compleet met de hoogte- en dieptepunten die ik me nog wil herinneren.