Letterlijk!
Het grootste deel van de dag was er dit beeld.
(Dat tekstje stónd al bij het geuploade plaatje, dus nu weet ik ook dat we indertijd een 'matig antennesysteem' hadden.)
Meestal stond er een radiozender 'onder' maar uur vóór de uitzendig werd er overgeschakeld naar een hypnotiserende pieptoen die dertig seconden nadat het gestopt was nog een tijdje na-gonsde in je hoofd.
Dit typend bedenk ik dat ik blijkbaar geregeld teveel tijd doorbracht bij dit testbeeld, geen idee waaróm eigenlijk.
Al speurend op Youtube valt vooral op dat de tv in die jaren TOTAAL NIET OPSCHOOT! Tegenwoordig kunnen we enorm klagen over al die reclameblokken (in de jaren '70 zaten ze alleen 'rondom' het journaal), maar je wordt ter plekke ongedurig van al die sympathieke omroepers, leaders, ledenwerfspotjes, tunes, dienstmededelingen en vóóraankondigingen! Ik vermoed dat veel televisiemakers eigenlijk gemankeerde radio-makers waren die meestal hun uitvlucht namen door radio te maken met de spreker in bééld.
Dus je had 16 uur bovenstaand testbeeld en voor de rest heel veel pratende hoofden (journaal, Dieuwertje, Jaap van Meekeren en afsluiten met Fred Emmer).
Maar even een voorbeeld van hoe dat zo ging:
Met een behulpzaam muziekje onder het telefoonnummer van de Rob de Nijs-fanclub, zodat zelfs de meest verwarde kijker weet dat het wel degelijk de bekende zanger Rob de Nijs betreft.
Ik vraag me af wat er met die speciale "Rob de Nijs-expresstrein" is gebeurd, zelf vind ik het wat overdreven een complete trein te bouwen voor wat optredens in Groningen, maar blijkbaar ging dat toen zo.
Je kreeg wel oog voor de huisstijlen. De Tros zag er altijd wat goedkoop uit, rommelige leaders. De NCRV mocht de omroeper graag plaatsen naast een takje groen of een bloemetje van iets. Hans van Willigenburg en Diewertje Blok (altijd leuk!) waren van de KRO, Lisette Hordijk en Henk 'snor' Mouwe NCRV-gezichten. Het gaf het leven wat structuur en bij die twee netten was je als snel 'bij' als er ineens een nieuw gezicht verscheen (Hans van der Togt!). Dus al die weemoed is nergens voor nodig, het verhaal dat we als kinderen altijd gezellig 's avonds met 'de natte haartjes op de bank' zaten is vooral het collectieve elkaar napraten van veertigplussers. Vooral Mathhijs van Nieuwkerk mag het graag zeggen. Onzin. Niemand douchte zich 's avonds!
Dat er tien miljoen mensen naar AVRO's Wiekent-kwis keken kwam deels omdat er op Nederland Twee een Teleac-cursus Macrameeën gaande was (les 14: een katoenen uiltje). Dan maar gekeken naar Opel-verkoper Fred Oster en de de enorme gein die het hele land had met de cavia die Jos Brink heette!
Maar ook: er bewóóg tenminste wat! Het was veruit de sterkste troef van deze spelshow; de zucht van verlichting die door het land ging toen we eindelijk een wat verdwaasde cavia door de bak zagen stuiven. Hier was tv voor gemaakt!
