Mijn favoriete "Uncoole" muziek: deel 1: muziek met humor.

Het ging voorgoed mis in de jaren '80, denk ik.
Synth pop met veel stuurs kijkende mensen achter een keyboard. Met gitaren kun je nog over het podium stormen of windmolens imiteren, maar achter een keyboard is ritmisch schokschouderen en broeierig in de camera staren het hoogst haalbare. Inmiddels was ik al redelijk bekend met de fraaie verzameling liedjes van de Beatles en humor, luchtigheid en zelfs uitgelaten muziek kon ik erg goed volgen!

Die lachebekjes van Yazoo!

Nou vond ik niet alle 'serieuze' muziek slecht; het was in de vroege jaren '80 alleen zo dat je of een grote hoeveelheden Serieuze Klanken moest verdragen of bloot werd gesteld aan Vogeltjesdansen en Marsipulami's. Er zat veel te weinig tussenin!
Ook waren er fraaie video's met veel gedragen symboliek (Vienna!) of mensen die door een felverlichte Luxaflex gluurden.
Alleen werd het me al snel duidelijk dat je met muziek met teveel aan majeur-akkoorden, vrolijke zang en teksten niet veel mede-liefhebbers trof.
Laat staan als het om grappige muziek ging!
En dan bedoel ik niet de onbedoeld grappige muziek-combo's die met kleurige pakken en keyboards-met-ritmebox op veel feestjes het podium bezet houden. En elke conversatie onmogelijk maken. En zeker niet het 'muzikale' werk van Bassie en Adriaan.

Van Duin:bij ons geregeld op tv!

Daarvoor had ik, denk iknet als de veel generatiegenoten, een flinke tik meegekregen van de waanzin van André van Duin. Ik bedoel niet eens zozeer z'n makkelijke Carnavalskrakers over bloemkolen of Eskimo, maar de gekkigheid van de Zenuwpees en het absurde Onzichtbare André. Vooral zijn hits van '72 tot '75 zijn van eenzame klasse: goed gespeeld en met veel pret gespeeld en gezongen.

Snel een voorbeeld, anders wordt het teveel tekst!

Toen ik deze plaat aanschafte ("Nick Lowe and His Cowboy Outfit", die titel beloofde al wat) stond het al aardig in contrast met "Against All Odds" of  "Hello" die in die tijd erg hoog scoorden. Zie? Vrolijkheid alom, het orgeltje is bijna op zichzelf al glimlachopwekkend!

Ook komieken als Hugh Laurie die muzikaal onderlegd zijn kan ik enorm bewonderen. Muziek is an sich voor veel muzikanten en toeschouwers natuurlijk een serieuze aangelegenheid (uren studie, dure kaartjes), maar juist die ernstigheid laat zich zo fijn persifleren!

Hier neemt Bill Bailey de wereld van de Progrock (de meest serieuze muzieksoort aller tijden®) op de hak:

Afsluitend een goeie rock-satire door het duo Tenacious D! Voor het geval iemand denkt dat alleen Engelse muzikanten dit vak beheersen!

Verdere luistertips: Mike Boddé, Madness, Squeeze, Spinal Tap, The Kinks, Victor Borge en juist níks van Hans Liberg!

Volgende keer: deel 2: gladde muziek alias Yacht Rock!