Kindervakantiekampen; deel 1; wat uitleg.

Het valt me op dat er praktisch nergens op het web iets te vinden valt over de Stichting Mens en Samenleving. Dat terwijl er honderden (en misschien wel duizenden) deelnemers en vrijwilligers zijn geweest die dit zouden moeten kennen. Of er foto's van hebben, of mooie herinneringen. Of nachtmerries.

Ik heb voor de SMS aan een stuk of acht van deze weken meegewerkt ergens tussen 1984 en 1990; het leiden van kindervakantiekampen is een "young man's game" (m/v); een uurtje of vijf slaap per nacht, geen privacy, elke avond soort van vergaderen (met biertjes) tot een uur of twee en 's ochtends om een uur of halfacht wakker worden en zorgen dat er een ontbijt klaarstaat.
De behuizing was een kamphuis (Nunspeet), een omgebouwde stal (Texel) of een tent (Ossenzijl, Austerlitz).

De kinderen waren over het algemeen van wat rijkere ouders die (ik denk) 250 gulden konden missen om hun grut zich een week te laten vermaken met een stuk of 25 leeftijdsgenoten en een man/vrouw of 7 aan leiding. En die leiding was ergens tussen de 18 en 40. En ik was dan weer één van die 'leiding'. Of 'leidingen' zoals we in de wandelgangen werden genoemd.

Ik werd enthousiast gemaakt door Roel die op zijn beurt enthousiast werd gemaakt over dit gebeuren door Harry.  Voor mij was het een manier om te ontsnappen aan de MTS-sferen en thuis was er niet veel te doen in de vakanties.
Qua school wel dat een carrière in de civiele techniek er voor mij niet in zat, maar ik nam me voor om op z'n minst het diploma te halen. En (niet helemaal onbelangrijk); misschien leerde ik er wel een meisje kennen. Niet dat ik wist wat ik met haar eventueel zou aanmoeten, maar het idee stond me wel aan.

Kamphuis De Heuvels

De eerste kennismaking was op het 'trainingsweekend' in het prachtige kamphuis (voormalig kindertehuis) 'De Heuvels' bij Nunspeet. Zo'n verblijf waarin je kan verdwalen; grote zalen beneden, een professionele keuken en slaapzalen boven. Het trainingsweekend was vooral een kennismaking met de sfeer; de organisatoren waren midden twintig tot halverwege de dertig en variërend van serieus pedagogisch onderlegd (geregeld de dames) tot getapt en studentikoos (toch wel vaak de mannen).

Ik kon me er wel in vinden, al snapte ik niet veel van de discussies die gingen over 'kamptijd', kinderen met heimwee, tandenpoets- en handenwascontroles.  Gelukkig konden we het later allemaal nalezen in de "Richtlijnen SMS" met hoofdstukken over het aansluiten van Butagas-flessen, de organisatie van een kamp, en 'konsekwent' bejegenen van kinderen.

Een grappige en verwarrende wereld ging voor me open, gelukkig was er naast de diepe ernst ook veel prettige humor gaande gelukkig wist ik van tevoren dat ik samen met Roelof in de leidingploeg zat, dus er zou ongetwijfeld de nodige jolijt uitbreken.

En zo kon het gebeuren dat ik in de laatste week van juli 1984 samen met Roel, coordinator Harry, Gea en Loes de leidingploeg vormde van kanokamp "Noordwijk IV"; een gemêleerde club kinderen, aardig weer, wiebelige kano's en momenten van hilariteit en schrik (en soms tegelijkertijd). Het begin van een serieuze vakantiebesteding voor de jaren die volgden.

Spot the melkmuil

Volgende keer meer over hoe zo'n week nou in elkaar stak, uit de hand lopende kampvuren, enge spookverhalen, muggen en kipkluifjes om drie uur.