Onhandig gedoe: de schooltas!

Ik zag er vandaag drie staan in de Kringloopwinkel; schooltassen van stug varkensleer.  Netjes in de omslagklep voorzien van naam en adres, waarschijnlijk allemaal uit hetzelfde gezin uit Driebergen.. Of van een genezen schooltassen-fetisjist, dat kan ook.
En geheel in stijl werkten de slotjes moeizaam en was het leer zo stug als karton!
Voor 7,50 euri had ik er nog bijna één gekocht ook!

Het was één van de Serieuze Zaken die je moest doen voordat je naar de MAVO kon; het aanschaffen van een stevige varkensleren vijfvaks tas. Zomaar een rugzak kon niet; de boeken waren in bruikleen en moesten gekaft worden en mochten alleen vervoerd in zo'n gepantserde tas.
Het ding woog uit zichzelf al drie kilo en zelfs met vier boeken erin was het meteen een enorm gevaarte. Elke avond vóór de fietstocht naar school werd het gevaarte gevuld met de nodige boeken. Altijd belachelijk veel voor de talen; wat bescheidener voor Wiskunde.

En dan die stank! Vooral in de eerste maanden van het jaar was het weer die penetrante lucht van de  nieuwe leren tassen. En het was altijd weer opvallend hoe in de loop van het jaar mijn tas toch langzamerhand vijf tinten donkerder was geworden vergeleken met die van de nieuwe brugklassers. Overigens hadden eerstejaars altijd de volste tassen; in het tweede jaar wist je wel dat je lang niet alle boeken mee hoefde te nemen en de broodtrommel lag thuis geregeld nog op het aanrecht ten faveure van een broodje kroket in de Grote Pauze


Vooral in het eerste jaar was de fietstocht naar school een hele onderneming.
De meeste fietsen hadden van die Bibia-snelbinders die het de eerste twee maanden aardig deden, maar na wat regen en zon ging de rek er al aardig uit en in oktober en november vlogen er al geregeld schooltassen als beige rotsblokken door ons fietspeleton door, waardoor het vooral voor de achterste brugpiepers een opwindende reis naar school kon worden!

Later kochten we daar 'spinnen' voor, die maakten van het vastgespen van je tas op de bagagedrager en gevaarlijke onderneming. Bovendien werden die dingen vaak uit het fietsenhok gejat, zodat je het op de terugweg geregeld weer moest stellen met de oude Bibia's.

Er waren veel ergere dingen (puberteit, algeheel gevoel van onbegrepen zijn, Weltschmerz, enzovoorts), maar met dat gedonder met die tassen werd het er allemaal niet beter op!

Duistere jaren: de '80s!

Eind jaren '70 wist ik nog van niks. Ik kreeg wel wat mee van treinkapingen en gijzeldrama's, maar als vijfde- of zesklasser hoefde je daar niet zoveel mee.
Het doen van de Grote Boodschappen werd wat leuker door het ontdekken van de platenafdeling van de V&D, dus zelfs die gebeurtenis kreeg een leuk randje.
Met één journaal per dag kreeg je een overzichtelijke portie nieuws. Twee netten en een lekker overzichtelijke verdeling tussen links en rechts. Iets met Wiegel en Den Uyl.
Mijn ouders lazen de Telegraaf. Hoewel: naast de tv-pagina's vond ik er weinig interessants aan. Snel het Hagar-stripje (niet eens echt grappig) en dan weer snel door naar de Eppo. Ik was in die periode best rechts, achteraf gezien. Maar goed dat ik geen stemrecht had!

Het is raar om me dat nu voor te stellen, maar zoiets als een atoomoorlog was in die tijd iets dat vroeg of laat móest uitbreken. Volgens mij dan. Er werd geregeld gemeld wie er voorliep in de wapenwedloop en welke raketten waarop gericht waren.
Mijn vader had me 'ns rondgeleid in de atoombunker van de Volkeraksluizen. Een ondergronds stelsel van kamers en gangen, wat fietsen om de stroom op te wekken, wat douches om na binnenkomst de ergste straling af te spoelen en veel blikken drinkwater.

Ik dacht een tijdje dat dat wel een fijne personeel-service van Rijkswaterstaat was, maar het was natuurlijk de bedoeling dat als er een kernbom op Fijnaart was gedropt (bijvoorbeeld op het huis van meneer Winkelhof, leraar Wiskunde. Ik noem maar iemand.) de noeste sluiswachters met stralende gezichten (en de rest ook) de binnenvaart bleven bedienen.

Dus ondanks de fall-out en het loeien van de sirenes moest er gespuid en geschut worden... De suikerbieten en het grind kwamen niet vanzélf de Moerdijk binnengerold.

Het paste wel in het straatje van m'n invallende puberteit; een gevoel van doom om maar niet te spreken van Weltschmerz. Het was een perfecte tijd voor dat soort sentiment, de muziek van die tijd weerspiegelt dat; punk en new wave en vooral veel synth-geluiden. Gek genoeg vind ik nu de muziek uit die jaren eigenlijk opvallend vitaal en melodisch, maar ja, dat is dan het voortschrijdend inzicht.
Een voorbeeldje van een typerend geluid uit '81:

Quizvraag: zou zo'n plaat heden ten dage een top-tien hit kunnen worden?