Terug naar vinyl!

Net als het grootste deel van het muziekkopend publiek schakelde in ik de jaren '80 over naar die handige, perfecte cd.
Mooi glimmend, stevig plastic doosje eromheen en zo digitaal mogelijk! "Digitaal" was toen sowieso het toverwoord en vooral klassieke cd's toonden trots hun "DDD" op de voorkant.
Geen gedoe mee met tikken en krassen, kwijtgeraakte binnenhoezen en het kiezen van een bepaalde track was een fluitje van een cent!

Nou was ik vooral toen een beruchte ''trackskipper'' getuige de vele tikken en ploppen op mijn grijsgedraaide collectie, dus ook ik zag een flink aantal voordelen voor een grondige overschakeling van het aloude vinyl naar de zilveren schijfjes!

In de beginjaren was dat makkelijker gezegd dan gedaan..
Driekwart van alle uitgaves waren klassiek en de rest was van de Dire Straits. Langzamerhand kwam er verbetering, alleen was de prijs nog een probleem op zich; veertig piek voor een album! Daar kon je in die tijd twee weken stevig van roken!

Maar een jaar of tien later was het zover; de LP-collectie was uitgedund en stond ergens achteraf en uit het zicht te verstoffen en de stapel-CD-tjes werd hoger en diverser.
Maar: er was een probleem.

Hier een selectie van CDs die ik kocht en niet of nauwelijks beluisterde:

Dus wat voor de digitale Dire Straits leek te werken, werkte niet voor oudere albums. Die waren gewoon met tape opgenomen en dat leverde saaie (Ram) en zelfs nogal hoofdpijnverwekkende (Revolver) cd's op! Na anderhalf keer luisteren verdwenen ze naar de achterkant van de collectie. Misschien had ik genoeg Beatles en McCartney gehoord in de tien jaar daarvóór?

Ik maak een sprong in het verhaal van een jaar of tien...steeds meer berichten over dat de LP tóch beter zou zijn.  Mijn oude vriend R... had zijn cd's terzijde geschoven (terwijl hij 20 jaar daarvóór toch een behoorlijke cd-fanaat was geweest) en een platenspeler gekocht! Toegegeven; het klonk mooi, maar mijn installatie was de factor tien (plusminus) minder dan die van R....

Maar: toch maar eens geprobeerd; ik had de helft van m'n oude platencollectie nog over; ik had het niet over m'n hart kunnen krijgen om er iets van te verkopen. Dus eerst maar een platenspeler aangeschaft. Dat werd een tweedehands Thorens TD166 MkII. Klinkt duurder dan het is; voor 70 piek en 25 voor het eerste naaldje heb je de Volkswagen Golf onder de platenspelers! En dankzij een puike tweedehands (dankzij weer die R.!) buizen-tussenversterker klonk het nóg beter!

En sindsdien is driekwart van mijn nieuwe muziek op vinyl. De allereerste echte nieuwe vinylaanschaf was "After The Frost...Before The Freeze" van de Black Crowes; meteen een schoolvoorbeeld van hoe puike rock zou moeten klinken!

En; vraag je je misschien af: klinkt het beter?
Over het algemeen: een héél stuk beter!
Op het internet bijten forumleden hun tanden stuk op de kwestie waaróm dat zo is en voor- en tegenstanders bestoken elkaar met grafieken en spectrogrammen.
Ik heb zelf de simpele verklaring dat voor analoog opgenomen muziek (jaren '60, '70 en begin jaren '80) een goed opgenomen en gemasterde vinyl elpee altijd beter is. Zélfs met hier en daar een tik of wat geruis! Het geluid is warmer en heeft meer diepte. Vooral de Beatles en die ouwe McCartney-elpees (zie boven) hebben weer een welkome terugkeer gemaakt naar mijn eredivisie van afspeel-albums!


(Hier en daar wordt geroepen dat het draaien van platen vooral een 'sentimentele' aangelegenheid is...meestal door tiepes die alleen naar een iPod luisteren...onzin! :))

De Platenboer: iets voor het Openluchtmuseum?

De allereerste: V&D 1977 voor ƒ18,50!

Zaken die geleidelijk verdwijnen hebben altijd iets tragisch. Je ziet het aan Balkenende die af en toe zo te zien ergens op een podium staat of vandaag buiten aan de sneeuw. Het (of hij) is er nog wel, maar niemand let er echt meer op.
Ik heb dat sinds een paar jaar met de ouderwetse 'Platenzaak'. Dat is eigenlijk al een oud woord, maar ik gebruik het nog steeds, terwijl in de gemiddelde multimediastore de 'platen' zelf al twintig jaar met groot enthousiasme wegdeed.
Voor mij was het hoogtepunt van de platenzaak-ervaring eind jaren'70, begin jaren '80. Zelfs een kleingrutter als Saarloos in Willemstad (ook voor uw Matchbox-auto's en ansichtkaarten) had wel een spannende platenbak.

Als je de goeie route in Zwolle te pakken had had je zo vier goed gesorteerde winkels te pakken,meestal slaagde ik bij Studio Fox tegenover de V&D en anders wel bij Plato.

Een gezocht plaat bestellen kon wel, maar het duurde een week of zes en soms wel drie maanden. In die tijd werden LP's nog verscheept via pakketboot en huifkar.

Het was altijd een verbijsterend moment als je een nog niet-ontdekte of lang-gezochte elpee in het oog kreeg! Soms was het dan even 'beluisteren' en checken of de plaat niet al te veel was mishandeld door het personeel bij de vorige 'beluisterbeurten' van je voorgangers. In sommige zaken (vooral bij klassieke muziekwinkels) kon je plaatsnemen in een ruim soort halfglazen telefooncel waar je, omringd door tijdschriften over de laatste "Deutsche Grammophon"-albums tegenover twee Jamo-boxen mocht plaatsnemen.
Wie dat ooit bedacht had weet ik niet; je zat er namelijk nogal voor paal met je tas met je schooltas op vol volume naar Steve Winwood te luisteren terwijl half Zwolle met de warme halve Hemaworsten langsliep

Echte sensationele vondsten werden niet beluisterd en zo snel mogelijk aangeschaft en in gestrekte draf naar huis om het vinyl alsnog te teisteren met halve luistersessies en rare toeren met pickupnaald en kwijtrakende binnenhoezen.

(<--Voorbeeld van een sensationele vondst; Paco de Lucia Sextet Live, een half jaar na het concert dat Roel en ik hadden bezocht...in de pré-Internet-tijden zag je zoiets niet aankomen en dat maakte de vondst in een LP-winkel in Steenwijk een daverende ervaring!)

De eerste omslag was de introductie van de c.d.. Een pittig geprijsd zilveren schijfje in een stevige plastic verpakking.
Het toverwoord in die tijd (vanaf midden jaren '80) was 'digitaal'. Analoog was iets van vroeger, met banden en ruis, digitaal was juist zonder ruis en ook zonder tikken of krassen, halve luistersessies werden bijna aangemoedigd en er waren geen binnenhoezen! Je moest er vooral op letten dat er 'DDD' op stond en vaak werd de lekker lange speelduur op de voorkant gemeld!

 Nadeel: eigenlijk was de keuze de eerste jaren beroerd. Als je fan was van de Dire Straits of Sting had je geen probleem, maar als Beatle-fan of volger van ietwat obscure flamenco was het wachten geblazen.

Sinds een jaar of twee ,drie zit de klad er goed in bij de Platenboer! Sorry....de "Multimediastore"!
Inmiddels is de Van Leest de laatste plek waar je moet wezen als je een album zoekt. Meer XBox-spellen dan cd's!
Het 'rondje Utrecht' van een paar jaar geleden; van Plato aan de Steenweg, de gracht langs naar de Drieharingstraat voor Boudisque, is een dagmars geworden!
De Boudisque verhuisd naar een wat droevig pand en de Plato heeft na de verhuizing een wanhopig ogende platenbak neergezet met Hendrix-heruitgaven naast Dave Brubeck en de nieuwste Ray Lamontagne.
Ik doe het af en toe nog wel en ik kan me bijna schuldig voelen als ik, vermoeid na zo'n halve marathon, eenmaal thuis op Amazon of Play.Com inlog...

Dus mijn idee: een ouderwetse platenzaak in het Openluchtmuseum, net naast het fraai geconserveerde Groene Kruis-gebouw! Met in de afdelingen Rythm 'n Blues Muddy Waters en B.B. King en een klein rekje voor de tien cd's!
En een luistercabine.