Dankzij een muziekforum kwam ik terecht bij een gelegenheidsformatie die een conceptalbum ging maken over cricket. Ik heb weinig met conceptalbums en nog minder met cricket, maar juist die combinatie maakte me nieuwsgierig. En terecht! De groep heet The Duckworth Lewis Method en het gelijknamige album was een mooie verzameling melodieuze, ouderwets opgebouwde songs.
Zoals al voor de verschrikte luisteraar te horen valt: weinig Post-Punk of Americana-invloeden, maar des te meer ELO!
De ene helft van The Duckworth Lewis Method is Neil Hannon, ook wel bekend als The Divine Comedy, de andere helft is Thomas Walsh, voorman van de Ierse formatie Pugwash en juist bij hem komt de fascinatie over alles ELO, Jeff Lynne (en The Idle Race, Beatles en XTC) vandaan!
Pugwash bestaat al een tijd (sinds 1999 om precies te zijn) en levert geregeld albums af die binnen Ierland hoog aangeschreven worden en daarbuiten ook gelukkig steeds wat meer bekendheid krijgen.
Ze zullen in een afgekaderd en #TVOH-minded landje als deze nooit 'groot' worden, maar zolang ze muziek maken blijf ik fan!
Het speciale van Pugwash is hun fraaie harmoniewerk in combinatie met instrumentatie uit de jaren '60 en '70: strijkers, oude synths en Mellotrons! Geregeld denk ik bij een track dat het een liedje moet zijn die minstens veertig jaar oud is en opnieuw gecoverd, maar nee...
Zoals deze:
Een andere invloed is Brian Wilson: hier is het te horen in de baslijn en de harmonieën:
En de afgelopen jaren zijn er veel puike musici in de studio opgedoken om een handje te helpen: XTC-voorman Andy Partridge schreef een paar deuntjes mee en Michael Penn deed wat gitaarwerk. Verder is Neil Hannon geregeld achter de toetsen te vinden.
Nog één deuntje om het af te leren! Dolle pret op het strand!
Discografie:
- Almond Tea (1999)
- Almanac (June 2002)
- Jollity (september 2005)
- Eleven Modern Antiquities (maart 2008)
- The Olympus Sound (augustus 2011)
