Pagina's

Posts tonen met het label Kate Bush. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Kate Bush. Alle posts tonen

zondag 27 november 2011

De eenzame klasse van Kate Bush

Er zijn niet veel "originele" artiesten die én hun eigen gang gaan én 'in de markt' blijven. Peter Gabriel was een tijdlang zo'n artiest van wie je rijkhalzend uitkeek naar de nieuwe plaat, net als Prince en Talk Talk. Artiesten die op hun eigen voorwaarden platen maken en hun eigen verhalen vertellen.

Kate Bush is in dezer tijden de meest consistente artiest wat dat betreft. Kwalitatief gesproken dan; ze is na haar album "The Red Shoes" eerst nog 'ns 12 jaar van de radar verdwenen.
Typerend voor deze tijden waren er meteen geruchten over haar 'kluizenaarschap'. De redenen waren veel 'aardser'; ze wilde haar zoon Albert ('Bertie') op zien groeien en er kwam gewoon een tijd geen nieuw materiaal.
Haar beste album tot dan toe was "Hounds of Love", een groots geluid (vooral van de hitsingles 'Cloudbusting' en 'Running Up That Hill').
Mijn favoriete track is het spookachtige en onheilspellende 'Watching You Without Me'.


Het album Aerial uit 2005 werd bijna schouderophalend ontvangen; mooie orkestraties en prachtige zang, maar geen 'hitsingles' (voor wat dat waard is) en eerlijkgezegd heeft het voor mij een een tijd geduurd voor ik het album echt 'te pakken' kreeg of eigenlijk, meer andersom.
Het is één van de 'rijkste' albums die ik ken, van jazzy bas-solootjes, muziek die overgevlogen lijkt uit de Barok-tijd ('Bertie') en flamenco-klanken worden afgewisseld met merels en een achtergrondkoortje die het getal Pi zingen... Een vijf-gangen-menu van een plaat!


En na een het uitbrengen van het herbewerkings-album 'Director's Cut' dit jaar is er bijna onverwacht het winter-album '50 Words For Snow'.
De pijlers zijn vier  trage piano-ballads, de me doen denken aan de mooi opgenomen jazz-platen van het ECM-label. Er is veel ruimte voor stiltes en wat kleine toevoegingen van meesterdrummer Steve Gadd en bas-maestro Danny Thompson.
De single van de plaat is het sfeervolle 'Wild Man'.
Het patroon wordt duidelijk: Kate Bush maakt geen albums voor haar publiek; ze lokt haar publiek haar rijke wereld in, dit keer over 50 woorden voor sneeuw, de Yeti en sex met een sneeuwman...net als andere grote artiesten zijn er geen grenzen over wat deze dame bedenkt!
Er zijn geruchten over een tournee (ze heeft haar eerste en enige tour halverwege afgekapt in 1979) en er schijnen zelfs weer halve plannen te zijn voor een nieuw album!

(PS: ik was vanochtend aan deze blog begonnen en net zag ik dat er een documentaire over Kate Bush voor was met fans van diverse pluimage, leeftijd en achtergrond. Er zijn nogal wat fans die Kate bijna Mystieke talenten toedichten...terwijl ze zelf in interviews overkomt als een behoorlijk down to earth type die wel moet lachen om alle tekstverklaringen van haar songs..)