Pagina's

vrijdag 30 december 2011

Calvin en Hobbes: de beste cartoon aller tijden!

Alweer meer dan tien jaar geleden stopte Bill Watterson na vijftien jaar met zijn prachtige serie "Calvin & Hobbes"; hij beleefde er geen plezier meer aan en besloot wat anders te gaan doen. Deels enorm zonde, maar hij laat wel een prachtig oeuvre na. Dat scheelt dan wel.
De eerste cartoons waren simpel in opbouw: eigenwijze driftkop Calvin beleeft allerlei avonturen met zijn tijger Hobbes die alleen tot leven komt in de fantasie van Calvin zelf...
In de loop van de jaren verrijkte Wattersons tekenstijl, werden de thema's af en toe breder (en geregeld triest en ontroerend) en Calvins fantasiewereld af en toe erg bizar!
Het merendeel van de strips bestaat uit dialogen tussen Calvin en Hobbes; tijdens ziedende afdelingen op de slee zijn het meestal filosofische discussies, wedstrijdjes tussen de twee ontaarden meestal in ruzie over de regels. 
Eén van de leukste running gags is Calvin's provocerende en gruwelijke 'snow art'; zodra er een goeie laag sneeuw verrijzen er in de voortuin van de familie allerlei tableaus, geregeld tot ergernis en schrik van zijn ouders...




En speciaal eentje voor oud en nieuw:


PS: Ik zag een dag later pas dat in de vorige versie de afbeelding niet dóórkwamen, hopelijk deze wél! 




vrijdag 9 december 2011

Een nieuw licht op oude helden

Als je zo'n 35 jaar naar Beatles-platen luistert zijn er heel wat nummers die in je hoofd gekerft lijken. Het sterkst heb ik dat met Penny Lane en Strawberry Fields Forever, maar liedjes als Hello Goodbye en Get Back blijven niet ver achter.

Het resultaat is dat ik eigenlijk niet zoveel naar de Beatles luister, soms even tussendoor, maar inmiddels weet ik waar de staande bas opduikt in Penny Lane en waar de twee versies van Strawberry Fields aan elkaar zijn geplakt door George Martin. En waar John "Fucking Hell!" roept in Hey Jude..
Een manier om daar vanaf te komen zijn de talloze Youtube-filmpjes waarin Beatles-enthousiastelingen zelf de instrument oppakken om wat op tracks mee te spelen. Ineens hoor je in opgefriste kwaliteit gitaar- en baslijnen die in de overbezette mix (vaak nog in mono ook) wat verborgen bleven.
Het moet dan wel goed gebeuren natuurlijk!
Met een Hofner-bas Pauls baslijn op "Rain" naspelen terwijl het origineel toch echt op een Rickenbacker bas is gespeeld is natuurlijk kolder en gekkigheid!
Vooral Youtuber en Beatles-enthousiasteling "mjsokes" heeft een aardige collectie instrumentale reconstructies waarin hij in de 'partituren' duikt, met heel leuke resultaten!
Hier zijn versie van het gitaarduet tussen Harrison en Lennon op "And Your Bird Can Sing"

En een heel aardige re-instrumentatie van "Drive My Car", met 20% meer koeiebel (altijd goed!)

woensdag 7 december 2011

Waarom ik me vanochtend druk maakte...

Soms is het beter om 's ochtends géén nieuws te lezen...om vóór half acht al met verhoogde hartslag en kloppend hoofd (maar dat was de grieperigheid...) de dag te starten
Toch valt de isoleercel nooit helemaal uit te bannen, stelt [Marleen] Barth, [voorzitter van GGZ Nederland]. 'Sommige patiënten zijn zo agressief dat ze elke dag verpleegkundigen in elkaar slaan. Voor hun blijft het nodig. Ook draaien patiënten tijdens een crisis soms zo door dat het voor hen beter is apart te worden gezet.'
Dus niet één verpleegkundige een klap geven, of in elkaar slaan, maar meerdere collega's mininaal twee dagen achter elkaar in elkaar meppen. Dan mag je pas ingrijpen. Tenminste zo klinkt het...
Ik vermoed (en hoop) dan mevrouw Barth het niet zo bedoeld, maar ongelukkig klinkt het wel.

Er is momenteel veel aan de hand in GGZ-Nederland qua bezuinigingen.
De GGZ als werkgever wordt steeds wat onaantrekkelijker en er zijn veel te weinig nieuw afgestudeerde psychiatrisch verpleegkundigen.
En in nieuwsberichten als deze lees je dan ook nog dat jij, als je pecht hebt, blootstaat aan mensen die je dagelijks in elkaar slaan. Gisteren ook al en misschien morgen ook.
Ik breek geen lans voor het meer gebruiken van isoleercellen waar het niet nodig is, maar het lijkt me goed om even op te komen voor mijn vakbroeders en -zusters die sowieso geregeld worden geconfronteerd met fysiek en verbaal geweld. En dat tegen een behoorlijk karig loon en met een lage bezetting.

Link naar het hele artikel