De eerste echte klanken in dit genre die me bijstaan is de banjo in het themaliedje van de Beverly Hillbillies! Ik heb geen idee hoelang de toen al prehistorische serie op de Nederlandse buis speelde, maar de titelsong maakte een diepe indruk op me! M'n tante was dol op de zoetgevooisde Jim Reeves, die zelfs ik nogal braaf vond. Zo'n eikenhouten bariton...
Indertijd (de vroege jaren '70) waren er meer echte country-hits. Tammy Wynette zong nogal zielige liedjes (over S.C.H.E.I.D.I.N.G. en dat je bij je Man moest Staan) en je had van Vaderlandse bodem The Tumbleweeds. En later Pussycat met die gietijzeren stem van Toni Wille.
Maar ik vond "Rhinestone Cowboy" van Glen Campbell toch het echte werk. In country moet het nou eenmaal over cowboys gaan en de clip was me uit het hart gegrepen!
Verder hadden m'n ouders wat country-platen met Chet Atkins en een K-Tel elpee met A Boy Named Sue van Johnny Cash en Three Wheels On My Wagon van the New Christy Minstrels.
Mijn smaak veranderde en country leek een beetje af te dwalen naar (zo mogelijk) nog kitscherige muziek; onze wegen scheidden!
En toch ook weer niet. Pas na tijdje ontdekte ik dat onder dat 'jazz'-laagje Pat Metheny vaak eigenlijk country-muziek maakt! En dat is precies de reden dat ik Pat Metheny waardeer; hij is soms uitgesproken 'romantisch' en 'mooi'; geen dingen die je dagelijks in de jazz tegenkomt!
En ik ben alweer een tijd dol op Bluegrass! Vaak mannen op een rijtje met een keur aan snaarinstrumenten die elkaar met solo's de loef afsteken. (We zijn weer terug bij de tune van de Beverly Hillbillies!). Maar er zijn artiesten die het met wat schaafwerk er nieuwe dimensies aan geven. Hier geven Alison Krauss en Union Station hun eigen draai aan een soulklassieker!
Mijn zwak voor de banjo is gebleven; voor de één is het een lawaaiig instrument, maar juist door die percussieve toon en de manier van tokkelen geeft het een mooie 'drive' aan de muziek.
De huidige grootmeester is Bela Fleck die met muzikanten uit Mali, India en Spanje albums heeft gemaakt, met de Flecktones Jazzrock produceert en laatst een Bach-cd heeft afgeleverd. Dat laatste hoeft van mij weer niet zo: hier een voorbeeld van een recept die geheel op smaak is: Bluegrass-de-luxe!
Met deze deel 3 eindig ik (voorlopig) deze serie.
En wat zou de conclusie kunnen zijn?
Ik denk zelf dat "Uncoole" muziek niet bestaat. In elke soort en stroming zijn er artiesten die gepassioneerd proberen hun talent te gebruiken elke keer iets mooiers te maken.
Vragen? Opmerkingen? Ik hoor het graag! :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten