Onhandig gedoe: de schooltas!

Ik zag er vandaag drie staan in de Kringloopwinkel; schooltassen van stug varkensleer.  Netjes in de omslagklep voorzien van naam en adres, waarschijnlijk allemaal uit hetzelfde gezin uit Driebergen.. Of van een genezen schooltassen-fetisjist, dat kan ook.
En geheel in stijl werkten de slotjes moeizaam en was het leer zo stug als karton!
Voor 7,50 euri had ik er nog bijna één gekocht ook!

Het was één van de Serieuze Zaken die je moest doen voordat je naar de MAVO kon; het aanschaffen van een stevige varkensleren vijfvaks tas. Zomaar een rugzak kon niet; de boeken waren in bruikleen en moesten gekaft worden en mochten alleen vervoerd in zo'n gepantserde tas.
Het ding woog uit zichzelf al drie kilo en zelfs met vier boeken erin was het meteen een enorm gevaarte. Elke avond vóór de fietstocht naar school werd het gevaarte gevuld met de nodige boeken. Altijd belachelijk veel voor de talen; wat bescheidener voor Wiskunde.

En dan die stank! Vooral in de eerste maanden van het jaar was het weer die penetrante lucht van de  nieuwe leren tassen. En het was altijd weer opvallend hoe in de loop van het jaar mijn tas toch langzamerhand vijf tinten donkerder was geworden vergeleken met die van de nieuwe brugklassers. Overigens hadden eerstejaars altijd de volste tassen; in het tweede jaar wist je wel dat je lang niet alle boeken mee hoefde te nemen en de broodtrommel lag thuis geregeld nog op het aanrecht ten faveure van een broodje kroket in de Grote Pauze


Vooral in het eerste jaar was de fietstocht naar school een hele onderneming.
De meeste fietsen hadden van die Bibia-snelbinders die het de eerste twee maanden aardig deden, maar na wat regen en zon ging de rek er al aardig uit en in oktober en november vlogen er al geregeld schooltassen als beige rotsblokken door ons fietspeleton door, waardoor het vooral voor de achterste brugpiepers een opwindende reis naar school kon worden!

Later kochten we daar 'spinnen' voor, die maakten van het vastgespen van je tas op de bagagedrager en gevaarlijke onderneming. Bovendien werden die dingen vaak uit het fietsenhok gejat, zodat je het op de terugweg geregeld weer moest stellen met de oude Bibia's.

Er waren veel ergere dingen (puberteit, algeheel gevoel van onbegrepen zijn, Weltschmerz, enzovoorts), maar met dat gedonder met die tassen werd het er allemaal niet beter op!

Terug naar vinyl!

Net als het grootste deel van het muziekkopend publiek schakelde in ik de jaren '80 over naar die handige, perfecte cd.
Mooi glimmend, stevig plastic doosje eromheen en zo digitaal mogelijk! "Digitaal" was toen sowieso het toverwoord en vooral klassieke cd's toonden trots hun "DDD" op de voorkant.
Geen gedoe mee met tikken en krassen, kwijtgeraakte binnenhoezen en het kiezen van een bepaalde track was een fluitje van een cent!

Nou was ik vooral toen een beruchte ''trackskipper'' getuige de vele tikken en ploppen op mijn grijsgedraaide collectie, dus ook ik zag een flink aantal voordelen voor een grondige overschakeling van het aloude vinyl naar de zilveren schijfjes!

In de beginjaren was dat makkelijker gezegd dan gedaan..
Driekwart van alle uitgaves waren klassiek en de rest was van de Dire Straits. Langzamerhand kwam er verbetering, alleen was de prijs nog een probleem op zich; veertig piek voor een album! Daar kon je in die tijd twee weken stevig van roken!

Maar een jaar of tien later was het zover; de LP-collectie was uitgedund en stond ergens achteraf en uit het zicht te verstoffen en de stapel-CD-tjes werd hoger en diverser.
Maar: er was een probleem.

Hier een selectie van CDs die ik kocht en niet of nauwelijks beluisterde:

Dus wat voor de digitale Dire Straits leek te werken, werkte niet voor oudere albums. Die waren gewoon met tape opgenomen en dat leverde saaie (Ram) en zelfs nogal hoofdpijnverwekkende (Revolver) cd's op! Na anderhalf keer luisteren verdwenen ze naar de achterkant van de collectie. Misschien had ik genoeg Beatles en McCartney gehoord in de tien jaar daarvóór?

Ik maak een sprong in het verhaal van een jaar of tien...steeds meer berichten over dat de LP tóch beter zou zijn.  Mijn oude vriend R... had zijn cd's terzijde geschoven (terwijl hij 20 jaar daarvóór toch een behoorlijke cd-fanaat was geweest) en een platenspeler gekocht! Toegegeven; het klonk mooi, maar mijn installatie was de factor tien (plusminus) minder dan die van R....

Maar: toch maar eens geprobeerd; ik had de helft van m'n oude platencollectie nog over; ik had het niet over m'n hart kunnen krijgen om er iets van te verkopen. Dus eerst maar een platenspeler aangeschaft. Dat werd een tweedehands Thorens TD166 MkII. Klinkt duurder dan het is; voor 70 piek en 25 voor het eerste naaldje heb je de Volkswagen Golf onder de platenspelers! En dankzij een puike tweedehands (dankzij weer die R.!) buizen-tussenversterker klonk het nóg beter!

En sindsdien is driekwart van mijn nieuwe muziek op vinyl. De allereerste echte nieuwe vinylaanschaf was "After The Frost...Before The Freeze" van de Black Crowes; meteen een schoolvoorbeeld van hoe puike rock zou moeten klinken!

En; vraag je je misschien af: klinkt het beter?
Over het algemeen: een héél stuk beter!
Op het internet bijten forumleden hun tanden stuk op de kwestie waaróm dat zo is en voor- en tegenstanders bestoken elkaar met grafieken en spectrogrammen.
Ik heb zelf de simpele verklaring dat voor analoog opgenomen muziek (jaren '60, '70 en begin jaren '80) een goed opgenomen en gemasterde vinyl elpee altijd beter is. Zélfs met hier en daar een tik of wat geruis! Het geluid is warmer en heeft meer diepte. Vooral de Beatles en die ouwe McCartney-elpees (zie boven) hebben weer een welkome terugkeer gemaakt naar mijn eredivisie van afspeel-albums!


(Hier en daar wordt geroepen dat het draaien van platen vooral een 'sentimentele' aangelegenheid is...meestal door tiepes die alleen naar een iPod luisteren...onzin! :))