I was 17, I had an exam at school in the morning and I woke up with the end of"Watching The Wheels" being played on the radio alarm clock. I should have been happy to hear John so early in the morning, but I had a very strange feeling. Then the news came at 6 am and my teenage years ended at that very moment.
("Picknick" Steve Hoffman Internet Forum 6-12-'10)
Ik beluisterde in 1980 de Witte Dubbelelpee op een oude Braun buizenradio nog stammend uit de tijd dat de term 'radiomeubel' werd uitgevonden. Met wat handige bewegingen kon je wat kleppen open- en dichtdoen en oogde het gevaarte als een lomp soort van nachtkastje.
Het duurde een minuut voor het ding een hoorbaar geluid produceerde naast de altijd aanwezige bromtoon en het feit dat ik bovenop het element van de platenspeler met wat plakband een kwartje had bevestigd om de naalddruk wat te verhogen heeft vast ook niet veel goed gedaan aan de geluidskwaliteit.
Hoe dan ook, rond die periode waren deze twee platen de vaste bewoners van mijn installatie; meestal met mijn oor tegen de speaker gedrukt. We hadden beneden een heuse stereoset, maar ja, in de privacy van je eigen kamer is het toch prettiger luisteren.
Ik was een paar jaar een 'stiekeme' Beatlesfan in een tijd dat de vrolijke langharige jongens enorm impopulair waren; Joe Jackson, The Police en Queen waren de grote namen qua albums, Spargo, de Goombay Dance Band en Abba stonden in de hitlijsten. De Beatles waren uit het stenen tijdperk.
I was asleep. My parents woke me up (can't remember if it was that
night or in the morning) to tell me. My mom was crying.
("Chipdstylus" Steve Hoffman Internet Forum 6-12-'10)
Dinsdagochtend 9 december 1980 meldden m'n ouders, duidelijk wat van slag dat één van de Beatles was vermoord. Achteraf redelijk typerend dat ze niet wisten wélke van de vier. Maar na het nieuwbulletin was het duidelijk; John Lennon was in New York doodgeschoten en de schutter was gearresteerd. Raar nieuws dat in eerste instantie niet binnenkomt maar als een hardnekkige mistbank in je hoofd blijft hangen.
Nog steeds in die nevelen gehuld moest ik alweer op pad naar school; het nogal troosteloze CSG in (kan het droeviger?) Emmeloord. De dag ging voorbij in een waas. De moord kwam nog even langs in een conversatie, maar het was niet meer dan dat. 's Avonds op het nieuws beelden allerlei bijeenkomsten in New York, Londen en Liverpool; "All You Need is Love", "Imagine" en vooral "Give Peace A Chance" kwamen vaak langs.
Sitting in the living room, half-watching some now forgotten TV show, not Monday Night Football. "We interrupt this program to bring you a news bulletin: "Former Beatle John Lennon was shot and killed this evening in New York..."
and my eyes filled with tears.
("RFeynolds" Steve Hoffman Internet Forum 6-12-'10)
Het rare is dat ik vooral Beatle- en McCartney-fan ben en in al die tijd nooit een Lennon-album heb aangeschaft. Lennon miste in zijn solo-jaren, vind ik, de humor en relativering en vooral de beste band die hij had; de relaxte en swingende drumstijl van Ringo, de fraaie gitaarsolo's van George en de harmonievocalen van en de wedijver met maatje Paul.
Voor mij is de John Lennon van de Beatles de ultieme bandleider; een haantje met zelfmedelijden en relativering. Half vervelende klier, half heilige. Daarom prijkt hierboven zijn 'ultieme' foto ten tijde van de Witte Dubbelaar uit 1968. De Beatles waren allang geen eenheid meer, maar als persoonlijkheden en muzikanten waren de heren op hun best.
Pas later vond (en vind) ik troost in het feit dat er miljoenen muziekfans over de wereld nog steeds hun herinneringen delen van die rare gewelddadige moord bij het Dakota-gebouw, dertig jaar geleden.
I was watching whatever was on CBS on that Monday night. I was 15 and I remember the news break giving the sad initial information. I was a Beatle fan at the time, and John was my favorite, and I can't talk about this anymore...
("Sgt. Pepper" Steve Hoffman Internet Forum 7-12-'10)
