Lekker dansen op feestjes

Ik had laatst zin om een Youtube-filmpje te plaatsen van The Letter van de Box Tops,  dus dan zit je algauw in een erg divers aanbod. Uit die bonte collectie dook deze op:

Ik vermoed dat dit uit een muziekprogramma komt uit 1967 toen de Box Tops zelf niet beschikbaar waren. Plaatje werd opgezet, enthousiaste publiek dansvloer op, fijn swingen, de voetjes van de vloer, enzovoorts.
Zo te zien was het toen vooral de mode om al dansend een soort schijnbewegingen te maken.

Ik werd bij het bekijken even overvallen door hetzelfde gevoel van gêne en vluchtdrang uit lijfsbehoud dat ik ken wanneer iemand tijdens een gewoon gezellig feestje roept;
1) "...zullen we ergens heengaan waar we lekker kunnen swingen" of
2)"...we hadden hier toch muziek? Laten we het lekker hard zetten, dan valt er wat te dansen!"

Of zoiets, meestal ben ik geestelijk al weggevlucht en afgehaakt voordat diegene met dat briljante idee is uitgesproken.
Het betekent namelijk dat het verbale deel van het feest voorbij is. En voor mij eigenlijk helemaal en sowieso. Waar had ik m'n jas ook alweer gelaten?
Je kan in elkaars oren gaan zitten schreeuwen bij die loeiharde muziek, maar dat echt gezellig wordt dat nooit meer. Bovendien is het vaak maar gokken wat de ander zegt en dat gaat over en weer dus dat levert alleen maar verwarring op.

Er is maar één ding erger: dat degenen die zich op de dansvloer kostelijk vermaken (zie filmpje) mij gaan uitnodigen om erbij te komen. Misschien denken ze dat ik dat leuk vind. Ze hebben geen idee.
Ik ben dol op muziek, heb een tamelijk goed ritmegevoel, maar motorisch is het niks, dus ik verkeer dan (als het me niet gelukt is weg te vluchten) vooral in een soort out of body-experience waarin ik iets houterigs en onhandigs in de maat probeer te doen.
Drie keer niks, dus!

Mijn enige hoop voor bekering is ooit 'ns een rave met de juiste soort van chemische stimulantia zodat ik de volgende ochtend er op de oversteekplaats zo bij sta:

Onhandig gedoe: de schooltas!

Ik zag er vandaag drie staan in de Kringloopwinkel; schooltassen van stug varkensleer.  Netjes in de omslagklep voorzien van naam en adres, waarschijnlijk allemaal uit hetzelfde gezin uit Driebergen.. Of van een genezen schooltassen-fetisjist, dat kan ook.
En geheel in stijl werkten de slotjes moeizaam en was het leer zo stug als karton!
Voor 7,50 euri had ik er nog bijna één gekocht ook!

Het was één van de Serieuze Zaken die je moest doen voordat je naar de MAVO kon; het aanschaffen van een stevige varkensleren vijfvaks tas. Zomaar een rugzak kon niet; de boeken waren in bruikleen en moesten gekaft worden en mochten alleen vervoerd in zo'n gepantserde tas.
Het ding woog uit zichzelf al drie kilo en zelfs met vier boeken erin was het meteen een enorm gevaarte. Elke avond vóór de fietstocht naar school werd het gevaarte gevuld met de nodige boeken. Altijd belachelijk veel voor de talen; wat bescheidener voor Wiskunde.

En dan die stank! Vooral in de eerste maanden van het jaar was het weer die penetrante lucht van de  nieuwe leren tassen. En het was altijd weer opvallend hoe in de loop van het jaar mijn tas toch langzamerhand vijf tinten donkerder was geworden vergeleken met die van de nieuwe brugklassers. Overigens hadden eerstejaars altijd de volste tassen; in het tweede jaar wist je wel dat je lang niet alle boeken mee hoefde te nemen en de broodtrommel lag thuis geregeld nog op het aanrecht ten faveure van een broodje kroket in de Grote Pauze


Vooral in het eerste jaar was de fietstocht naar school een hele onderneming.
De meeste fietsen hadden van die Bibia-snelbinders die het de eerste twee maanden aardig deden, maar na wat regen en zon ging de rek er al aardig uit en in oktober en november vlogen er al geregeld schooltassen als beige rotsblokken door ons fietspeleton door, waardoor het vooral voor de achterste brugpiepers een opwindende reis naar school kon worden!

Later kochten we daar 'spinnen' voor, die maakten van het vastgespen van je tas op de bagagedrager en gevaarlijke onderneming. Bovendien werden die dingen vaak uit het fietsenhok gejat, zodat je het op de terugweg geregeld weer moest stellen met de oude Bibia's.

Er waren veel ergere dingen (puberteit, algeheel gevoel van onbegrepen zijn, Weltschmerz, enzovoorts), maar met dat gedonder met die tassen werd het er allemaal niet beter op!