Ik vermoed dat dit uit een muziekprogramma komt uit 1967 toen de Box Tops zelf niet beschikbaar waren. Plaatje werd opgezet, enthousiaste publiek dansvloer op, fijn swingen, de voetjes van de vloer, enzovoorts.
Zo te zien was het toen vooral de mode om al dansend een soort schijnbewegingen te maken.
Ik werd bij het bekijken even overvallen door hetzelfde gevoel van gêne en vluchtdrang uit lijfsbehoud dat ik ken wanneer iemand tijdens een gewoon gezellig feestje roept;1) "...zullen we ergens heengaan waar we lekker kunnen swingen" of
2)"...we hadden hier toch muziek? Laten we het lekker hard zetten, dan valt er wat te dansen!"
Of zoiets, meestal ben ik geestelijk al weggevlucht en afgehaakt voordat diegene met dat briljante idee is uitgesproken.
Het betekent namelijk dat het verbale deel van het feest voorbij is. En voor mij eigenlijk helemaal en sowieso. Waar had ik m'n jas ook alweer gelaten?
Je kan in elkaars oren gaan zitten schreeuwen bij die loeiharde muziek, maar dat echt gezellig wordt dat nooit meer. Bovendien is het vaak maar gokken wat de ander zegt en dat gaat over en weer dus dat levert alleen maar verwarring op.
Er is maar één ding erger: dat degenen die zich op de dansvloer kostelijk vermaken (zie filmpje) mij gaan uitnodigen om erbij te komen. Misschien denken ze dat ik dat leuk vind. Ze hebben geen idee.
Ik ben dol op muziek, heb een tamelijk goed ritmegevoel, maar motorisch is het niks, dus ik verkeer dan (als het me niet gelukt is weg te vluchten) vooral in een soort out of body-experience waarin ik iets houterigs en onhandigs in de maat probeer te doen.
Drie keer niks, dus!
Mijn enige hoop voor bekering is ooit 'ns een rave met de juiste soort van chemische stimulantia zodat ik de volgende ochtend er op de oversteekplaats zo bij sta:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten