Eén van de lichtpunten in de jaren '70 als het om tv gaat was het programma "Zwijgen is Goud" van Maarten van Rooijen. Een bonte stoet aan oeroude filmpjes trok voorbij, Chaplin, Harold Lloyd, Ben Turpin en natuurlijk 'De Dikke en De Dunne', droogjes gepresenteerd door Maarten.De humor lag er nogal dik bovenop in dit soort filmpjes; een schop voor je achterste hier, een taart in het gezicht daar. Perfecte grappen voor een tienjarig jochie!
En terwijl de stunts van Harold Lloyd spectaculair blijven en de choreografie van Charlie Chaplin geniaal is, gaat het me snel vervelen. De enigen die echt grappig blijven zijn Buster Keaton en vooral het duo Laurel en Hardy.
Verhandelingen genoeg over waaróm het zo is (het is namelijk vrij universeel), de beste verklaring is dat Stan Laurel begreep dat een situatie grappiger wordt als je de reactie erop óók grappig is.
En nóg grappiger als de reacties binnen dit duo voorspelbaar heen-en-weer stuiteren.
Het was een geloofwaardig duo. Naast al het fysieke en geestelijke leed dat ze elkaar aandeden waren ze duidelijk tot elkaar veroordeeld en zouden ze elkaar altijd blijven opzoeken; de buitenwereld (inclusief hun film-echtgenotes) was nog veel erger! Kinderen en huisvaders waren meestal vervelende klieren die alleen maar uit waren op fysiek geweld...
Ten tijde van hun beste korte films waren Laurel en Hardy gepokt en gemazeld op de planken en in tientallen andere shorts. Grappig genoeg waren de mannen elkaar een paar keer tegengekomen in het vak, maar het duurde nog een tijd voordat het idee rees dat ze een goed koppel zouden vormen. Oliver Hardy was vaak de dikke slechterik in de lach-of-ik-schiet filmpjes van Mack Sennett en Stan Laurel had zo'n beetje genoeg van het acteerwerk en was al bezig zich om te scholen naar regisseur.
Maar het liep gelukkig anders. En ze waren van het zeldzame soort filmster die de overgang van silent movie naar de geluidsfilm soepel maakten. Hardy's zuidelijke accent (en puike zangstem) combineerde fraai met het sonore accent uit Lancashire van Stan Laurel! En: het is de mooie paradox de 'logge' 'Oliver Hardy die zich het meest lichtvoetig en elegant beweegt, terwijl Stan rommelig door het beeld sjokt.
Persoonlijk vind ik hun korte geluidsfilms het beste; iets minder (maar toch genoeg) slapstick en wat meer geestige dialogen. De lange films waren niet hun beste; er zitten juweeltje van scenes tussen, maar hun specialiteit is toch het kortebaanwerk.
De afgelopen tientallen jaren zijn hun films (en vooral hun relatie in die films) grondig geanalyseerd. Was hier geen verkenning van de homoseksuele relatie gaande? Waarom anders al die vijandige vrouwen? Waarom liggen ze zo vaak samen in bed?
Volgens mij is het simpeler; Stan en Ollie hadden in de films een geestelijke leeftijd van een jaar of acht; totaal ongeschikt voor relaties, kinderen en verantwoordelijkheden, maar perfect uitgerust voor het aanrichten van verwoestingen!
(Nog ééntje, meteen een schoolvoorbeeld van komische timing en Hardy's reactie op Stan's vocale capriolen is altijd goed voor een bonuslach!)
(Vergeet niet de poll aan de zijkant van deze bladzijde in te vullen of een reactie achter te laten!:))
Geen opmerkingen:
Een reactie posten