S.V. Kindervreugd. De raarste speeltuin ooit.

Dankzij Facebook dook bovenstaande overzichtsfoto op. 

Het bestaat niet meer en misschien is dat maar goed ook: de serieuze speeltuin.

Ik heb het dan niet over een wipkip omzoomd met rubber tegels of een schommel van anderhalve meter hoog, maar ik bedoel het echte werk!

Vanaf m'n vierde hoefde ik de straat maar over te steken vanuit Prinses Christinastraat 31 en bevond me in een wonderbaarlijke collectie bouwsels. Het was alsof een verwarde metaalbewerker teveel vrije tijd had gehad; twee glijbanen, waarvan de hoogste ruim vijf meter hoog was, drie klimrekken van het type 'stormbaan', drie draaimolens, drie formaten schommels en gesorteerd ijzerwerk.

Op de foto boven links zie je een mast die oogt als een ooievaarsnest. Het was een soort draaimolen met twee lussen eraan. Daarin kon je plaatsnemen en in theorie bij wat vaart had je even het zweefmolen-gevoel.  In de praktijk botste je vooral vaak met de mast.

En de zandbak. Had tevens de functie van wijk-kattenbak. Altijd eerst even met je zeefje aan de gang voordat je een kasteel kon bouwen.

Alles was gekleurd in allerlei tinten rood en groen. Of net welke kleur verf iemand ergens over had. Eén en ander werd beheerd en bekostigd door de Speeltuinvereniging "Kindervreugd".

Wat nu ook niet meer gebeurt is dat er op vrije dagen zo'n zestig kinderen zonder Ouderlijk Toezicht zich kostelijk vermaakten.
En zo wordt het vanzelf spannend!
Neem nou bovenstaand toestel. Met z'n drieën kon je al steppend in het stoeltje een sukkelgangetje ontwikkelen van het soort 'mild amusant'.

Zet vier opgeschoten knapen in de middenvakken die op volle sprint duwen en het wordt een enerverende beleving! Je werd als passagier hard tegen de buitenste rand geduwd en door de G-krachten gebeurden er allerlei dingen met de twee Ligakoeken die je net op had.
Ik heb één keer tijdens zo'n rit een jongetje horizontaal aan de buitenkant zien hangen.

De glijbaan 'Commando'.  Route 1 was voor ukkies en watjes, route 2 leverde meer bewondering op (en botsingen). Route 3 was voor de Echte Kerels

Eigenlijk gold dit voor alle toestellen; schommels werden gebruikt als lanceerplatform om zo ver mogelijk te springen. De wippen werden meestal bevolkt door zeven kinderen meer dan waarvoor ze ontworpen zijn en ook deze werden ingezet om eens te kijken of een klein ukkie goed te lanceren was als je met twee personen op het bankje ertegenover sprong
Dat werkte vooral fantastisch toen de metaalbewerker een set schommels afleverde met ijzeren stangen in plaats van touw.

Schommel 'Python'

Je kon dus vooral veel hóger dan je ooit zou kunnen met zo'n saaie touwen schommel!
Je vraagt je misschien af of er veel ongelukken gebeurden, maar dat viel mee Johan Tielemans brak z'n been toen hij van de glijbaan kukelde (route 3) . En natuurlijk de bekende blauwe plekken en schaafwonden. Volgens mij heb ik van mijn zesde tot m'n twaalfde constant met korsten op knieën en ellebogen geleefd.

Later halveerde de speeltuin in grootte toen er wat bejaardenwoningen kwamen, en we waren nog een tijdje weemoedig over het sneuvelen van de Grote Glijbaan. Maar gelukkig hadden we de rest nog.
Hieronder wat foto's die op de website van De Stem waren gepubliceerd van de legendarische jaarlijkse "Spelletjes In De Speeltuin".

De jaarlijkse 'Speelweek'; hier een beeld uit 1973 bij het onderdeel 'stoepkrijten'. Ik denk dat het de bedoeling was dat je al krijtend zoveel mogelijk van de tekening van je buur uit moest vegen.

Ook weer een "Speelweek"-moment; het hoogspringen in de kattenbak. Doordat er vijftig kinderen deelnamen aan zo'n 12 onderdelen was de belangstelling voor elkaar nihil. Het doel leek vooral te zijn dat de kinderen zich vermaakten. Je won in elk geval een vaantje. En als het meezat een kadobon waar je bij de firma Saarloos een Matchbox-autootje kon aanschaffen. 

Bewijsstuk als het gaat om het bestaan van de stalen schommels. Rechts op de achtergrond zie je de lage glijbaan, waar Johan Tielemans af kukelde met een gebroken been tot gevolg. Af en toe ontbrak er een lat of kwam er een splinter vrij, wat de tocht naar beneden een avontuurlijk element gaf. 

Een plaatje uit 1972 van de afbraak van een deel van de speeltuin en net achter de spelende kinderen is de goot van de GROTE glijbaan te zien die daar een paar jaar heeft gestaan.